MOMENTS OF INSANITY

Flash

2011-12-11T17:15:00.001+05:00

Finally its all over. All the rush and crowded ceremonies..Smiling at all those relatives- known and unknown. The hours of smiling and trying hard to look pretty. For the happiest day of my life, this is quite tiring. After a haze of cameraflashes and petal showers- finally- I am married..to you.

"Smile..pretend to be happy..look at each other's face..aaand hold that pose"

Pretend? The photographer surely has it wrong . I dont have to pretend. I know I can stand like this for hours looking at your face and my smile won't fade..Quite cheesy..but its true..My smile won't fade because finally you are my husband.
"Kiss me"
"WHAT??"
"What..whats with the shocked face? You heard me..Kiss me"
"Don't be ridiculus..Be still and let him finish the darn photoshoot so that we can get the hell outa here"
"I dont care about the photoshoot..We already have so many photos together..and we don't need this stupid git's talent to make us look good together. So kiss me already"
"And what..give him a heart attack? and not to mention our parents who are relieved its all over"
"You are such a scardy cat"
"Stop acting like a kid. Quit giggling and smile at the stupid camera will you"
God! I just love it when you are mad at me..Because it just makes me feel loved somehow. I still cant believe, against all odds, after all that we have been through..everything did turn out fine.
"Can I say one more thing?"
"What?"
"I love you"
and I saw a smile flash through your face.
***
"Smile..pretend to be happy..look at each other's face..aaand hold that pose"

I jerked awake from my daydream..ya..i have had that dream so many times. Infront of me I can see the photographer using the best of his talents to capture all your romance into the frames. And I see that you do look as happy as you were in my dreams..And her..She lookes happy too.. As happy as I was in those dreams.
I had promised myself I will not be here. I had travelled far to escape from being here.But in the end, here I am..To show others..and you..that i am happy things turned out fine for you. Or was it because I was quite sure you wouldnt look this happy? But its good that I came. I can see you are happy- more than I could have made you. And some how that makes me happy..
"..I love you..and goodbye!"
***

PS: Chill ppl..its just a fragment of my imagination..and if you think you know the ppl in the story ..then its a fragment of your imagination ;)

അമ്മിണിയുടെ ഭാരതപര്യടനം- ഭാഗം 2: തെലുങ്കുദേശം

2011-03-12T03:13:00.005+05:00

പണ്ട് പണ്ട് (അതായതു ഇന്നേക്ക് കിറുകൃത്യം2 മാസം മുന്നേ ) അങ്ങ് പാണ്ടി നാട്ടില്‍ ഒരു അമ്മിണിക്കുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മിണിക്കുട്ടി പാണ്ടിനാട്ടില്‍ താമസമാക്കിട്ടു നാല് മാസം. മുറി തമിഴില്‍ നിന്ന് മുക്കാല്‍ തമിഴിലേക്ക് ബിരുദം നേടിയത് പ്രമാണിച്ച് ഓഫീസില്‍ ജീവിതം അടിച്ചു പൊളിച്ചു നടക്കുകയായിരുന്നു അമ്മിണി. തമിഴില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മനസിലാകും എന്നായതോടെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെ പുളുവടിയില്‍ അമ്മിണിക്കും കിട്ടി ക്ഷണം. പഴയ വര്ഷം തീരാറായപ്പോഴേക്കും സഹമുറിയത്തിമാര്‍ക്ക് പണിയായി . എന്നാല് അമ്മിണിക്ക് വീട്ടിലും ആപ്പീസിലും ചളുവടിയും പുളുവടിയും മാത്രം.പ്രൊജക്റ്റ്‌ വരുന്നേ പ്രൊജക്റ്റ്‌ വരുന്നേ എന്ന ചൂടൊക്കെ എന്നെ ചത്തൊടുങ്ങി.ഇനിയിപ്പോ വരുമ്പോ വരട്ടെ എന്നു അമ്മിണിയും.

പുതിയ വര്‍ഷത്തേക്ക് വലിയ വലിയ പദ്ധതികള്‍ ഒക്കെ പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് അമ്മിണി സന്തോഷത്തോടെ വിരാജിക്കുന്ന ഒരു ദിവസം അമ്മിണിക്കൊരു മെയില്‍ വന്നു. ഹൈദ്രാബാദ് ഒരു പണിയോണ്ട്, വരണാ എന്നു.. 'കേട്ടിട്ടോണ്ട് കേട്ടിട്ടോണ്ട്..ഇത് നമ്മള് കൊറേ കേട്ടിട്ടോണ്ട്' . പിന്നെന്താ, ദാ വരണൂ എന്നു പറഞ്ഞു ഒരു മറുപടി അയച്ചു. എന്താ എന്നു വച്ചാല്, ഇങ്ങനെ പ്രൊജക്റ്റ്‌ offers കൊറേ വന്നതാ.. ആദ്യം ആദ്യം വലിയ പ്ലാന്‍ ഒക്കെ ചെയ്ത് കാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ ആലോചിച്ചു reply ചെയ്യും. പിന്നെ ഒരു പൊടിയും കാണില്ല. അതാ വലിയ ചൂടില്ലാതെ 'വോ, ദാ വരിണൂ' എന്നയച്ചത്. എന്നാല്‍ ഉത്തരം പോയി മണിക്കൂര് 6 കഴിഞ്ഞപ്പോ വന്നു അടുത്തത്.
"താങ്കളുടെ ഉത്തരത്തിനു നന്ദി. നിങ്ങളെ ഞങ്ങളുടെ project ഹൈദ്രബാദിലോട്ടു സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.വരുന്ന ഞായറാഴിച്ച (അതായതു മറ്റന്നാള്‍) പകല്‍ ഉള്ള ചെന്നൈ-ഹൈദ്രാബാദ് വിമാനത്തില്‍ നിങ്ങളുടെ ടിക്കറ്റ്‌ ബുക്ക്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്നു . ഹൈദ്രാബാദ് ഓഫീസിനടുതായി നിങ്ങളുടെ താമസവും ശരി ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. തിങ്കളാഴിച്ച രാവിലെ ഓഫീസില്‍ വച്ച് കാണാം."
'അടിച്ചു മോളേ..അടിച്ചു..'
സഹമുറിയത്തിമാര് ചീത്ത പറഞ്ഞു "മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ വല്ലതും ഒക്കെ ചെയ്തോളും.."
സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ പേടിപ്പിച്ചു "അവിടെ അവര്‍ക്ക് ആളെ കിട്ടാത്തതു കൊണ്ടാ ചെന്നൈയില്‍ നിന്ന് വിളിപ്പിച്ചേ.. മിക്കവാറും സ്ഥലം മോശം ആയിരിക്കും.. വല്ല പട്ടിക്കാടും ആയിരിക്കും.. വല്ല ആവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നോ"
വീടുകാര് ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചു "ചെന്നൈയില്‍ ആയിരുന്നപ്പോ വല്ലപ്പോഴും ഇങ്ങോട്ട് വരുമായിരുന്നു.. ഇനി അവിടെ പോയാല്‍ എപ്പോഴാണോ എന്തോ"
വീട്ടുടമസ്ഥന്‍ വാശിപിടിച്ചു "അഡ്വാന്‍സ്‌ തിരിച്ചു തരുന്ന പ്രശ്നം ഇല്ല"
അമ്മിണിക്ക് ചെറുതായിട്ട് പ്രാന്ത് പിടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇങ്ങനത്തെ അബദ്ധങ്ങള്‍ പറ്റുന്നത് ആദ്യമായിട്ടല്ല. എന്നാലും അബദ്ധങ്ങള് പറ്റിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നല്ലോ:(
എന്താ ഇപ്പൊ അമ്മിണി എന്താ ചെയ്യുക??

View Larger Map

കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാനും പ്രവര്‍ത്തിക്കാനും പറ്റും മുന്നേ അമ്മിണിയും മറ്റു നാല് പേരും-ഗുര്നീത്ത് എന്ന സര്‍ദാര്‍ജി, അഭിമന്യു എന്ന ഹരിയനക്കാരന്‍, ഋധിമ എന്ന അമ്മിണിയുടെ പ്രിയ ബംഗാളി സഖി, രൂബ എന്ന പോണ്ടിച്ചേരിക്കാരി - ഹൈദ്രാബാദ് വിമാനത്താവളത്തില്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നിരുന്നു.
ഹൈദ്രാബാദ് നഗരത്തില്‍ അമ്മിണിയുടെ എന്‍ട്രി അക്കരെ അക്കരെ അക്കരെയില്‍ ദാസനും വിജയനും പാടുന്ന പാട്ട് പോലെ ആയിരുന്നു..
"സ്വര്‍ഗത്തിലോ നമ്മള്‍ സ്വപ്നത്തിലോ ..സങ്കല്പ ഗന്ധര്‍വ ലോകത്തിലോ .." ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് അമ്മിണിയുടെ ജീവിതമേ മാറിപ്പോയി.

ചെന്നൈയില്‍ ഒരു KFC കാണാന്‍ കാശു കൊറേ ചെലവാക്കി നുങ്കംപക്കം വരെ പോയിട്ടുണ്ട്.ഇവിടെ വന്നപ്പോ ദേ തൊട്ടടുത്ത മുക്കില് KFC. Mall കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ശനിയാഴ്ച നേരത്തെ എണീക്കാറുണ്ടായിരുന്നു ചെന്നൈയില്‍. ഇവിടെ ഓട്ടോക്കാരന് 20 രൂപ കൊടുത്താല്‍ mall മൂന്നെണ്ണത്തില്‍ പോകാം. ചെന്നൈയിലയിരുന്നപ്പോ രാവിലെ 6.30 ക്ക് എണീറ്റ്‌, ബത്ത്രൂമിന് അടി ഉണ്ടാക്കി 7 20 നു ബസ്‌ കേറി 9 ഓഫീസില്‍ എത്തുമായിരുന്നു. എന്തിനു?? വെറുതെ ! വേറെ പണി ഇല്ലല്ലോ.. ഇവിടെ വന്നപ്പോ പ്രൊജക്റ്റ്‌ മാനേജര്‍ പറയുവാ "9 30 ക്ക് എത്തിയാല്‍ നന്ന്. എപ്പോ വന്നാലും 9 മണിക്കൂര്‍ പണി എടുക്കണം. അത്രേ ഉള്ളൂ". അപ്പൊ പിന്നെ എണീക്കല് 8 30 ക്ക് ആക്കി. പണി മോശമല്ല. ടീം അടിപൊളി ..ഒറിസ, മഹാരാഷ്ട്ര , തമിഴ്നാട്‌ , കര്‍ണാടക, ഹരിയാന, പഞ്ചാബ്‌, വെസ്റ്റ് ബംഗാള്‍, ആസാം, രാജസ്ഥാന്‍, ആന്ധ്രപ്രദേശ് അങ്ങനെ ഇന്ത്യ എമ്പാടും നിന്നും ഉള്ള ആളുകള്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ ഭാഷ പ്രശനമില്ല. എല്ലാരും ഇംഗ്ലീഷ് അല്ലേല്‍ ഹിന്ദിയിലാണ് സംസാരം. ശനിയും ഞായറും പണിക്കു ഒരു കുറവുമില്ല.ചാര്‍ മിനാര്‍, ബിര്‍ള ടെമ്പിള്‍, ലുംഭിനി പാര്‍ക്ക്‌, ഹുസൈന്‍ സാഗര്‍ തടാകം, അതിനു നടുവിലെ ബുദ്ധ പ്രതിമ.. കണ്ടു തീരാന്‍ ഇനിയും ഒരുപാട്‌.. മൊത്തത്തില്‍ അമ്മിണിക്ക് ആന്ധ്രപ്രദേശ് സര്‍ക്കാര്‍ ലോട്ടറി അടിച്ചു.

രണ്ടു മാസം കൊണ്ട് അമ്മിണിടെ കാശു കൊറേ പൊടിഞ്ഞു. ചെന്നൈയില്‍ 4 മാസം കൊണ്ട് കൊറഞ്ഞ 6 കിലോ തിരിച്ചു പറന്നെത്തി (നന്നായി..ഡ്രസ്സ്‌ ഒന്നും ഇനി alter ചെയ്യിക്കണ്ടല്ലോ). പണി enjoy ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും വേറെ ഒന്നിനും നേരം ഇല്ലാതായി.. ഈ തെലുങ്കാന തെലുങ്കാന എന്ന് പറയുന്ന ആനേടെ തുമ്പിക്കയ്യിലാണ് ഹൈദ്രാബാദ് എന്ന് 'നാളെ ബന്ദുണ്ട്. എങ്കിലും ഓഫീസില്‍ വരാതിരിക്കരുത് ' എന്നും പറഞ്ഞു mail വന്നപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് തന്നെ. ജോലിക്ക് കേറി 6 മാസമായിട്ടും ലീവ് എടുത്തില്ലല്ലോ എന്ന് ആരോ ചോദിച്ചപ്പോള്‍, എങ്കില്‍ എടുത്തേക്കാം എന്നും പറഞ്ഞു തിരക്കിയപ്പോ.. അമ്മിണി ഒന്ന് ഞെട്ടി. എന്‍റെ lowfare domestic flight പുണ്യാളാ!! ചതിച്ചോ ! വീട്ടിലോട് പറക്കാന്‍ കൊറച്ചധികം ചിക്കിലീസ് ചെലവാകുമല്ലോ !

ഇനിയിപ്പോ എന്താ??

എന്താകാന്‍...കണ്ടറിയാം അത്ര തന്നെ!

അല്ല..ഈ അമ്മിണി ആരാ മോള്!!

അമ്മിണിയുടെ ഭാരതപര്യടനം- ഭാഗം 1: പാണ്ടിക്കഥകള്‍

2010-12-01T22:44:00.003+05:00

രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടിലധികം വര്‍ഷം ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ സുഖിച്ചു കഴിഞ്ഞ ശേഷം, വലിയ വലിയ സ്വപ്നങ്ങളും പിന്നെ കുറെ വീമ്പുകളും പെട്ടി നിറയെ പുസ്തകങ്ങളുമായി അമ്മിണിക്കുഞ്ഞ് പാണ്ടിനാട്ടിലേക്ക് കുടിയേറിയിട്ട് ഇന്നേക്ക് 3 മാസം 2 ആഴ്ച .എന്തൊക്കെ ആയിരുന്നു? മലപ്പുറം കത്തി, ഒലക്കേടെ മൂട്..അവസാനം പവനായി ശവമായി!

വലിയ വീരവാദങ്ങളായിരുന്നു .. തനിയെ cook ചെയ്യും ,കാശു സേവ് ചെയ്തു വീട്ടുകാര്‍ക്ക് കൂടിയ എന്തൊക്കെയോ മേടിച്ചു കൊടുക്കും , electronics പഠിച്ചാലും സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ ആകാമെന്ന് IT‌ പഠിച്ച സുന്ദരീമണികള്‍ക്ക് കാട്ടികൊടുക്കും, അവസാനം കമ്പനി CEO പുറത്തു തട്ടിക്കൊണ്ട് പറയും "പഹയത്തീ , ഇജ്ജ് ഹനുമാന്റെ അമ്മൂമ്മയാണ്" .എന്നിട്ടെന്തായി?

നമുക്കൊരു അഹങ്കാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ചാറ് തമിഴ് സിനിമ കണ്ട വിവരവും പത്താം ക്ലാസ്സു ഹിന്ദിയും കൊണ്ട് ഇന്ത്യാമഹാരാജ്യത്ത് എവിടെ പോയാലും കസറും എന്ന്..ഒന്നും ഇല്ലേല് കൊറേ ഇംഗ്ലീഷ് വച്ച് ജീവിക്കും എന്നു കരുതി. ഒരൊറ്റ ഓട്ടോക്കാരനും ഇംഗ്ലീഷ് പോയിട്ട് ഹിന്ദി പോലും മനസിലാവില്ലെന്നും എന്‍റെ തമിഴ് കേട്ട് തമിഴ്നാട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുമെന്നും സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും നോം കരുതിയില്ലാ!

പിന്നെ കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പഠിച്ചു:
1) പണി കഴിഞ്ഞു വീട്ടില്‍ വന്നിട്ട് കുക്ക് ചെയ്തു കഴിക്കും എന്നൊക്കെ വിചാരമുണ്ടെങ്കില്‍ നേരാവണ്ണം cooking അറിയണം. ഈ cooking എന്നുള്ളത് പെണ്ണായതു കൊണ്ട് free package offer ആയി വരണം എന്നു നിര്‍ബന്ധം ഒന്നും ഇല്ല. ഇനി പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തണം എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ ശനിയാഴ്ച നടത്തുക.ഒന്നും ഇല്ലേല്‍ ഞായറാഴ്ച അവധിയാണല്ലോ ! പിന്നെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയരാകാന്‍ തയാറായ roommates അവസാന നിമിഷം കാലു മാറാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ടെങ്കില്‍ ,മുഴുവന്‍ തനിയെ തിന്നാന്‍ ready ആകുക.

2)ഫ്ലാറ്റ്, ഹോസ്റ്റല്‍ തുടങ്ങിയവ എന്നിവയെ കുറിച്ച് വലിയ സങ്കല്പങ്ങള്‍ ഇല്ലാതിരുന്നാല്‍ കാശു അത്രേം ലാഭം.കൊഴപ്പമില്ല..സങ്കല്പ്പത്തിനോത്ത ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം കണ്ട്‌ rent , deposit തുടങ്ങിയവ അന്വേഷിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ സങ്കല്പങ്ങള്‍ ഒക്കെ പതിയെ പതിയെ ഇല്ലാതായിക്കോളും.കൊറേ ഫ്ലാറ്റിനു മുട്ടന്‍ വാടക കേട്ട് മടുത്തിരിക്കുമ്പോ കയ്യില്‍ ഒതുങ്ങും പോലെ സ്വപ്നസൌധം വന്നുപെട്ടാല്‍ ഉറപ്പിച്ചോളൂ..അതില്‍ എന്തോ കൊനഷ്ടൊണ്ട്..
( ആയ കാലത്ത് പാട്ട് സംഗതി പോകാതെ പഠിച്ചിരുന്നു എങ്കില്‍ നാട് മുഴുവന്‍ ഫ്ലാറ്റു തിരഞ്ഞു നടക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നോ??)

3)ഒന്നര മണിക്കൂറു യാത്ര എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഇവിടെ ഉള്ളവര്‍ക്ക് പുല്ലാണ്.വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ മണി എട്ടാകും എന്നു പറഞ്ഞാ ഇവിടെ ഒക്കെ  മറു ചോദ്യം "അപ്പൊ അടുത്താണ് അല്ലെ?" എന്നാണ്

4)KFC, Pizzahut, Dominos, CCD, ഇങ്ങനെ പലതും സിറ്റിയില്‍ എവിടെയൊക്കെ ഉണ്ടെന്നു ഗൂഗിള്‍ മാപ്പില്‍ നോക്കി കണ്ട്‌ പിടിച്ചു വച്ചോണ്ട് ഇരിക്കത്തെ ഉള്ളൂ. കമ്പനി ബസ്സില്‍ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങി ഇരുന്നു പോകുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറയെ കണ്ടോളൂ വേണമെങ്കില്‍ .. പോകാനേ കുറച്ചു യോഗം വേണം, യോഗം .

5)" എടെ , ഈ weekend നമുക്ക് അടിച്ചു പൊളിക്കണം..ഒന്നും ഉണ്ടാക്കേണ്ട, പുറത്തു പോയി കഴിക്കാം"..ആറ്റുനോറ്റു കിട്ടുന്ന ശനിയാഴ്ച പുറത്തു പോകാന്‍ പോയിട്ട് കട്ടിലിന്നു എണീക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല..പിന്നെയാ!

6) വെണ്ടയ്ക്ക ,ഉപ്പുമാവ് തുടങ്ങിയവ തൊടില്ല കഴിക്കില്ല എന്നൊക്കെ പറയുന്ന പലരും അതൊക്കെ മൂന്നു നേരോം കഴിക്കേണ്ടി വരും.

7 )കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോ പേരിനു പോലും ഒന്ന് തോറ്റിട്ടില്ലേല്‍ അഹങ്കരിക്കേണ്ട.ട്രെയിനിംഗ് സമയത്തിന് അതിനു ധാരാളം അവസരങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.

8 )നമ്മള് കിഡ്നി ഉപയോഗിച്ച് കഷ്ടപ്പെട്ട് കോഡ് എഴുതി ഉണ്ടാക്കി വരുമ്പോ അത് അടിച്ചോണ്ട് പോകാന്‍ ‍ചുക്കും ചുണ്ണാമ്പും ഇംഗ്ലീഷും  അറിയാത്ത കൊറേ സാധനങ്ങള്‍ നിപ്പോണ്ടാകും. തമിഴരും ഹിന്ദിക്കാരും മലയാളികളും എല്ലാരും കണക്കാ. അപ്പൊ നമ്മള് വിചാരിക്കും "കൊണ്ട് പോ മക്കളെ കൊണ്ട് പോ..ഇത് എന്താ എങ്ങനെയാ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുമ്പോ നീ ഒക്കെ മൂക്കുകൊണ്ട്‌ ക്ഷ ഞ്ഞ ജജ്ജ ഞഞ്ഞ വരക്കും".. എന്നാ presentation‍ നേരത്ത് അവന്റെ ഒക്കെ വായിലെ നാക്കിന്റെ നീളം കൊണ്ട് ടീം ലീടിനെ കയ്യില്‍ എടുക്കുമ്പോള്‍ തോന്നും..:"ഈശ്വരാ ഞാന്‍ ആണോ അതോ അവനാണോ ഇതൊക്കെ ചെയ്തെ?" അങ്ങനെ അന്ധാളിച്ചു നിക്കുമ്പോ CEO ലവന്റെ പൊറത്ത് തട്ടീട്ടു പറയും " എനിക്ക് പിറക്കാതെ പോയ മകനാണ് നീ..നിന്റെ കിഡ്നി അപാരം"..

9 ) വലിയ വലിയ കമ്പനികളില് മുട്ടന്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ആണെന്നൊക്കെ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു ചെല്ലുകയാണെങ്കില്‍ മിക്കവാറും നല്ല തോതില്‍ ശശി ആയി കിട്ടും. ആള്‍ക്കാര്, അതായതു വലിയ വലിയ ടീം ലീഡ്സ് വരെ തമിഴില്‍ വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു മനുഷ്യനെ വെറുപ്പിക്കും. .ഇതിപ്പോ ചെന്നൈയില്‍ ഉള്ള മിക്ക MNCകളിലും ഇത് തന്നെയാണ് സ്ഥിതി എന്നു കേള്‍ക്കുന്നു.ഭൂരിഭാഗം തമിഴര്‍ ആയതു കൊണ്ട് അവര്‍ അവരുടെ ഭാഷ അങ്ങ് ഒഫീഷ്യല്‍ ലാംഗ്വേജ് ആയി പ്രഖ്യാപിക്കും. തമിഴരുടെ ഈ approach നു ബദല്‍ ആയി അപ്പൊ പഞ്ചാബികള്‍ അവരുടെ സ്വന്തം ഗ്രൂപ്പ്‌ തുടങ്ങും, പിന്നെ ദില്ലിക്കാരുടെ ഗ്രൂപ്പ്‌ വേറെ. മലയാളികള്‍ വേറെ. ഭാഷ ഗ്രൂപുകളില്‍ പെടാന്‍ താത്പര്യം ഇല്ലാത്ത ചില മഹത് വ്യക്തികള്‍..അതായതു നോമും നമ്മുടെ പ്രിയ ബംഗാളി സഖിയും വേറെ!

പക്ഷെ കാര്യങ്ങള്‍ മോശം ഒന്നുമല്ലാട്ടോ!
അതി രാവിലെ ഞാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെയാണെന്ന് എന്നു തെളിയിക്കാനുള്ള വള്ളി വച്ച പടവും തൂക്കി ബസ്സില്‍..ഓ സോറി..ഷട്ടിലില്‍ കേറി ഇരിപ്പുറപ്പിക്കുക.ഒന്നുറങ്ങി എണീക്കുമ്പോഴേക്കും ഓണം കേറാമൂലയില്‍ എവിടെയോ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന കമ്പനി കെട്ടിടത്തിനു മുന്നില്‍ എത്തുകയായി.പടം കാണിച്ചാല്‍ തുറക്കുന്ന വാതിലുകളും, കണ്ണെത്ത ദൂരത്തോളം കംബൂട്ടരുകളും അതിന്റെ മുന്നില്‍ നിന്ന് ആളുകള്‍ എണീക്കാതിരിക്കാന്‍ antarticaയെ തോല്‍പ്പിക്കുന്ന തണുപ്പില്‍ ACയും  ..ആകെ കൂടെ ഒരു കൌതുക ലോകം.രാവിലെ കംപൂട്ടെരില്‍ കേറി തന്ന ജോലി ഒക്കെ തോടങ്ങുക.ഒഴിവു നേരത്ത് ഓഫിസ്-ചാറ്റ് തുറക്കുക.നമ്മെ പോലെ കന്നട നാട്ടില്‍ ബോറടിച്ചിരിക്കുന്ന സഖാക്കളോട് ബോറടിയുടെ പുതിയ തലങ്ങളെ കുറിച്ച് കത്തി അടിക്കുക. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോ ഉച്ചയായി. ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാന്‍ ഒരു ഒന്നൊന്നര cafeteria. തിന്നു മടുക്കില്ല.അങ്ങനെ അങ്ങോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞ് ഇങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ്‌ അതും ഇതും  ചെയ്ത് നിക്കുമ്പോ വൈകുന്നേരം ആയി .ഷട്ടിലില്‍ കേറി വീണ്ടും ഒന്നുറങ്ങുമ്പോള്‍ വീടെത്തി. വേണേല്‍ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ടു ആ ഉറക്കം തുടരുക.ശനിയാഴിച്ച അബദ്ധത്തില്‍ എങ്ങാനും രാവിലെ എണീറ്റാല്‍ കറങ്ങാന്‍ പോകാം. അതിനൊന്നും സ്ഥലത്തിന് ഒരു പഞ്ഞവും ഇല്ല.പിന്നെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരെ പറ്റി..ഒരു രണ്ടു തവണ തേക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ കാര്യങ്ങളുടെ കെടപ്പ് മനസിലാകും. കൂടുതല്‍ കമ്പനി അടിച്ചു പഞ്ചാര അടിച്ചു നിക്കുന്നവരെ ഒക്കെ ഭാഷാ ദേശ വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ പഠിക്കും.

അടിക്കുറിപ്പ്: കൂടെ വന്നവര്‍ പലരും ജീവിതം മടുത്തെന്നു പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. പക്ഷെ എനിക്കിത് വരെ അങ്ങനെ ഒരു മടുപ്പ് തോന്നി തുടങ്ങിയില്ല. മറിച്ചു ഈ വക വര്‍ത്തമാനം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പുച്ച്ജമാണ് തോന്നുന്നത്. ജോലിയില്‍ കേറുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ ജോലി മടുത്തെങ്കില്‍ നീ ഒക്കെ എന്തിനു വന്നു ഹെ?  ഒരു മൂന്നു മാസം കൂടെ കഴിയുമ്പോള്‍ കഥ എന്താകുമോ എന്തോ??

Attention Flatmates: Wash your dishes.

2010-09-26T03:35:00.000+05:00

Today I went out shopping with my room-mates/colleagues and blew a part of my salary on cloths shoes and accessories..Reached home around 9 all excited about trying everything on and Voilà...The cook hasn’t come, so no food;plus the maid hasn't come, so all the dishes from the past 2 days r still in sink (we don’t cook but our 3 other flat mates do), the flat is a bloody STINK HOLE and my flat mates are simply sitting there saying "we will scold the maid when she comes tomorrow"..Well, what about your bloody dishes that r in the sink stinking the place up??Starting from 10 pm, I started washing the #@% dishes, even though none of them were mine..out of sheer disgust..HOW THE BLOODY HELL CAN PEOPLE SIT AND EAT IN THE SAME ROOM AS A PILE OF DISHES FROM 2 DAYS AGO??? This is so not how I am brought up! I washed dishes till 11.40 and then to frustrate me even more the $&^$)* sink started leaking and water started flowing onto the kitchen..I have thrown the rest of the dishes in kitchen sink..I've just come back to my room after washing my cloths and taking a bath and its 2 am.I am done..As soon as the agreement for this place is outdated, am finding my own place.Given a chance, I can live alone way better than this .

അശിമ്പന്‍

2010-07-29T01:32:00.004+05:00

ഏതാണ്ട് രണ്ടു പതിറ്റാണ്ട്  മുന്‍പുള്ള കഥയാണിത്. വീട്ടില്‍ ഒരു നൂറു വട്ടം പറഞ്ഞു കേട്ടുള്ള ഓര്‍മ്മയെ സത്യത്തില്‍  എനിക്കുള്ളൂ.എങ്കിലും എഴുതിക്കളയാം.

എനിക്ക് രണ്ടു വയസോ മറ്റോ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഞാനെന്ന  പൊന്നോമന ഒറ്റപുത്രിയെ (എന്‍റെ ഏകാന്തതയെ തകര്‍ക്കാന്‍ വന്നെത്തിയ മഹതിയുടെ ജനനത്തിനു കുറച്ചു മുന്‍പേ ആണ് കഥ )  വീട്ടുകാര്‍  ലെനിന്‍ ബാലവാടിയില്‍ ചേര്‍ത്തു . ഓരോ ദിവസവും‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ അന്നത്തെ സകല കാര്യങ്ങളുടെയും റിപ്പോര്‍ട്ട്‌  വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ എനിക്കറിയാവുന്ന വാക്കുകളും സര്‍വവിധ ആംഗ്യ വിക്ഷേപങ്ങലോടും കൂടി ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ അവതരിപ്പിക്കും. എന്‍റെ വര്‍ത്തമാനം കേള്‍ക്കാന്‍ അച്ഛനും അമ്മയും അമ്മമ്മയും അച്ഛച്ചനും ഇളയച്ഛനും  അമ്മായിയും  എല്ലാരും ചുറ്റും   കൂടിയിരിക്കും. ആദ്യത്തെ കണ്മണി ആയതിന്‍റെ ഒരു ഗുണമേ!! ഞാന്‍ പറയുന്ന കഥകളില്‍ നിന്ന് 'അച്ചോതിസ്‌' അശ്വതി. എസ്‌ ആണെന്നും 'അരുന്‍പിശാശു' അരുണ്‍ പ്രകാശും ആണെന്നും   വീട്ടുകാര്‍ ഊഹിച്ചെടുത്തിരുന്നു. മിക്ക ദിവസത്തെ  കഥകളിലും തല കാണിച്ചിരുന്ന ഒരു പേര് ; അത് മാത്രം എന്താണെന്നു ഊഹിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും പറ്റിയിരുന്നില്ല.'അശിമ്പന്‍'- അവനാണ് നമ്മുടെ കഥ നായകന്‍. മിക്ക ദിവസവും കക്ഷി കഥാനായകന്‍ ആകാന്‍ കാരണമുണ്ട് കേട്ടോ! ലെനിന്‍ ബാലവാടിയിലെ കൊച്ചുതെമ്മാടിയും ഗുണ്ടപ്പീസുമായിരുന്നു ഈ മഹന്‍.അന്നന്നു അശിമ്പന്‍  അടിക്കുകയും  പിച്ചുകയും തള്ളിയിടുകയും ചെയ്ത നിര്‍ഭാഗ്യവാന്മാരുടേയും  നിര്‍ഭാഗ്യവതികളുടെയും ലിസ്റ്റ് എന്‍റെ ഡെയിലി റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ ഒരു മെയിന്‍ ഭാഗമായിരുന്നു. അശിമ്പന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥപേര് എന്താണെന്നു ഊഹിക്കാന്‍ കുറെ നാള്‍ എല്ലാരും ശ്രമിച്ചു.അവന്‍റെ ഓരോരോ  ലീലാവിലാസങ്ങളെ കുറിച്ച് കേട്ട് ഒരിക്കല്‍ അച്ചാച്ചന്‍ ഒരു നിഗമനത്തില്‍ എത്തി. "ഇവന്‍ തനി ശുംഭനാണല്ലോ, അതാണ് അവനു ആ-'ശുംഭന്‍' എന്നു വീട്ടുകാര് പേരിട്ടത്". അങ്ങനെ അശിമ്പന്‍ ശരിക്കും അശിമ്പന്‍ തന്നെ ആയിരിക്കും എന്നു എല്ലാരും വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലത്ത്, ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം എന്നെ വിളിക്കാന്‍ അമ്മ ബാലവാടിയില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഗേറ്റ്-കീപേര്‍ അമ്മാവന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഓടി വന്നു.
"ഇന്ന് അപ്പി ഇവിടൊരു കലക്ക് കലക്കി ക്യേട്ടോ" അമ്മാവന്‍ തനി തിരോന്തോരം ഭാഷയില്‍ തട്ടി.
"ലവന്‍റെ കുറുക്ക്  തല്ലിതകര്‍ത്തില്ല്യെ  അപ്പി".
പൊന്നോമന പുത്രിയുടെ നല്ലനടപ്പിനെ കുറിച്ചുള്ള പുകഴ്ത്തലുകള്‍ മാത്രം കേട്ടിട്ടുള്ള അമ്മ ഒന്ന് ഞെട്ടി.ഒരിക്കല്‍ പോലും ഞാന്‍ ആരെയും ഉപദ്രവിച്ചതായോ വഴക്കുണ്ടാക്കിയതായോ അമ്മ കേട്ടിട്ടില്ല. അതില്‍ അമ്മ വല്ലാതെ അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.ആ അഭിമാനത്തിനൊരു ക്ഷതമാണ് പറ്റിയിരിക്കുന്നത്.അമ്മ എന്നെ കണ്ണുരുട്ടി. ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ഞാന്‍ കഥയുടെ ചുരുളഴിച്ചു. നടന്നത് ഇങ്ങനെ:- പതിവുപോലെ തന്റെ ഗുണ്ടായിസവുമായി ബാലവാടിയില്‍ എത്തിയ ആശിമ്പന്‍ വികൃതിത്തരവുമായി അന്ന് ചെന്നത് അച്ചോതിസിന്‍റെ അടുത്തായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന് കളിപ്പാട്ടം തട്ടിപ്പറിക്കാന്‍  അവന്‍ നടത്തിയ ശ്രമം  കലഹത്തില്‍ കലാശിച്ചു. അച്ചോതിസ്‌ അശിമ്പനെ പിടിച്ചു തള്ളി.അശിമ്പന്‍ അച്ചോതീസിന്‍റെ മുടിപിടിച്ചു വലിച്ചു. അങ്ങനെ കലഹം കൊഴുത്തു നില്‍ക്കുന്ന നേരത്താണ് എന്‍റെ രംഗപ്രവേശനം- mediator ആയി. ആദ്യം രണ്ടുപേരോടും വഴക്ക് ഉണ്ടാക്കരുതെന്നൊക്കെ ഞാന്‍ നല്ലഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞു നോക്കി.ലോക സമാധാനം ആണല്ലോ അന്നും ഇന്നും നമ്മുടെ ലക്‌ഷ്യം. വാക്കാല്‍ ഉള്ള അനുനയനശ്രമങ്ങള്‍ പാളി എന്നു മനസിലായപ്പോള്‍  ഇരുവരെയും പിടിച്ചു മാറ്റാന്‍ ആയി എന്‍റെ ശ്രമം. ഞാന്‍ അച്ചോതീസു ഇറക്കിയ മറു-ഗുണ്ടയാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച ആശിമ്പന്‍ തിരിച്ചു തള്ളി.ഞാന്‍ മറിഞ്ഞു വീണു.നോക്കണേ ഒരു സമാധാനകംക്ഷിയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടിവരുന്ന  പീഡനങ്ങള്‍. പിന്നെ ഞാന്‍ മുന്നും പിന്നും നോക്കിയില്ല.സമാധാനമോക്കെ വെടിഞ്ഞു. അവനെ കുനിച്ചു നിര്‍ത്തി അവന്‍റെ പുറം ഇടിച്ചു പൊളിച്ചു. എന്നിട്ട് ആയമ്മയോടു ചെന്ന് അശിമ്പനിട്ടു രണ്ടു പൊട്ടിച്ച കാര്യം ചെന്ന് പറയുകേം ചെയ്തു.പിന്നല്ല..നമ്മളോടാ കളി...
എന്‍റെ കഥകേട്ടു നിന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തെ  വേവലാതി കണ്ട്‌ ഗേറ്റ് കീപേര്‍ അമ്മാവന്‍ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാനായി പറഞ്ഞു
"അല്ല കുഞ്ഞേ, അപ്പിയായിട്ടു തുടങ്ങിയതല്ലന്നെ.ആ അശ്വിന്‍ പ്രേമിനിട്ടു ഒരണ്ണം പൊട്ടിക്കണമെന്നു ഈ ഞ്യാന്‍ പോലും നിരീച്ചിട്ടൊണ്ട്‌ .പിന്നെയാ!"
ആ വാചകം കേട്ട് അമ്മക്ക് ചിരി പൊട്ടി. അശിമ്പന്‍ അശ്വിന്‍ പ്രേം ആണെന്ന് അപ്പോഴാണ് അമ്മക്ക് പിടികിട്ടിയത്.

ഇപ്പോഴും വഴിയെ പോകുന്ന തര്‍ക്കങ്ങളൊക്കെ സോള്‍വാക്കാന്‍ പോയി ഞാന്‍ തല്ലു മേടിക്കാറുണ്ട് എന്നും അവസാനം സമാധാനം എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ച്‌ രണ്ടു പൊട്ടിച്ചേച്ച്‌ തിരിച്ചുവരുമെന്നുമാണ് അമ്മയുടെ ഭാഷ്യം.

PS: അശ്വിന്‍ പ്രേമേ, നീ ഈ ലോകത്തിന്‍റെ ഏതെങ്കിലും കോണില്‍ ഗുണ്ടതരമോക്കെ അവസാനിപ്പിച്ച്‌ നല്ലവനായി കഴിയുന്നു എന്നു ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

നിശബ്ദ ചിന്തകള്‍

2010-07-25T03:53:00.004+05:00

"എപ്പോഴാ ട്രെയിന്‍?"
"രാവിലെ 7 .15 "
"പാക്കിംഗ് കഴിഞ്ഞോ?"
"നടക്കുന്നു."
"അമ്മയും അച്ഛനും സ്റ്റേഷനില്‍ വരുമോ?"
"ഉവ്വ്..രാവിലെ ഓട്ടോ പിടിച്ചു പോകാമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു"
"അവിടെ ചെന്നാല്‍? നിഖിലിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?പെട്ടി നീ മാത്രം പിടിച്ചാല്‍ ഒതുങ്ങില്ല"
"ഉവ്വ്. അവന്‍ വരും..."
കുറച്ചു നേരം മറുതലക്കല്‍ നിന്ന് ഒഴുകിയ നിശബ്ദതക്ക് കാരണം റേഞ്ച് പോയതാണ് എന്നാണ് ആദ്യം ഞാന്‍ കരുതിയത്‌.പക്ഷെ ആ നിശബ്ദതയില്‍ എവിടെയോ ഒരു വീര്‍പ്പുമുട്ടല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
"...എന്തെ?"
"....എനിക്കെന്തോ പേടി ..അല്ല..ഒരു..ടെന്‍ഷന്‍"
"അവന്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ വരുമല്ലോ. പിന്നെന്താ?" പറഞ്ഞതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ അര്‍ഥം മനസിലാകാത്ത പോലെ ഞാന്‍ ചൊടിച്ചു.
"..അതല്ല...ഒരുപാട് കാശ് ചെലവാക്കിയ പോകുന്നെ..അവിടെ ചെന്നിട്ട്..."
"അവിടെ ചെന്നിട്ട് നന്നായി പഠിക്കുക.അല്ലാതെ ഒന്നും ഇല്ല .പഠിക്കാനാ പോകുന്നെ എന്നോര്‍ക്കുക. "
എന്‍റെ ഉത്തരത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന കര്‍ശനസ്വരം അല്ല അവന്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതെന്നു എനിക്ക് തോന്നി. അവന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാനും ഒന്നും പറയാതെ ഫാനിലോട്ടു നോക്കി കിടന്നു. ഈ നീണ്ട നിശബ്ദതകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ചില സംഭാഷണങ്ങള്‍ എന്ത് അര്‍ത്ഥരഹിതമാകുമായിരുന്നു....free A2A കോളുകള്‍ക്ക് സ്തുതി!

"അണ്ണാ.."
"hmmm .. ?"

എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സെന്റി തുടങ്ങിയാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചിരിക്കും. ഇപ്പോഴേ രാത്രി ഒരുപാട് വൈകിയിരിക്കുന്നു.Atleast for normal people. ഞാന്‍ ഒറങ്ങാന്‍ നേരം ഇനിയും വൈകണം. അത് അണ്ണനും അറിയാം.ഈ കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്ഷം ഉറക്കമില്ലാത്ത കുറച്ചധികം രാത്രികള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഫിലോസഫി അടിച്ചു നശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത മടുക്കുമ്പോള്‍, വേണ്ടാത്ത ആത്മ അവലോകനങ്ങള്‍ മനസ്സ് വെറുപ്പിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും എന്‍റെ get-away ആയി മാറിയിരുന്നു അണ്ണന്‍. മണ്ടന്‍ തമാശകളില്‍ തുടങ്ങി അവന്റെ സംഭാഷണങ്ങള്‍ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്മകളിലേക്കും പഴയ കൂട്ടുകെട്ടുകളുടെ കത്തിക്കരിഞ്ഞ അവശിഷ്ടങ്ങളിലെക്കും lower middle-class കുടുംബത്തിന്‍റെ ദൈനംദിനദുഖങ്ങളിലേക്കും ഒക്കെ പറക്കുമ്പോള്‍, വേറേതോ ലോകത്തെ കുറിച്ചുള്ള കഥകള്‍ കേള്‍ക്കും പോലെ ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട്; യുനിവേര്സിടി പരീക്ഷയുടെ തലേന്ന് രാത്രി, ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഭാഗങ്ങള്‍ ഫോണിലൂടെ വായിച്ചു പഠിച്ചെടുത്തു ജയിച്ചിട്ടുണ്ട് ഞങ്ങള്‍; അവസാന വര്‍ഷ റിസള്‍ട്ട്‌ വന്നപ്പോ.. ജയിച്ചെന്ന് കേട്ട് അവന്‍ തുള്ളി ചാടിയപ്പോള്‍.. സന്തോഷം സഹിക്കവയ്യാതെ ഞാന്‍ പൊട്ടികരഞ്ഞിരുന്നു. (അത് കണ്ട്‌ എന്‍റെ അനിയത്തി ഞാന്‍ തോറ്റു എന്നു വീട്ടുകാരോട് പോയി ഒതികൊടുത്തു.) ഒരു വര്ഷം കൊണ്ട് എത്ര എത്ര ഓര്‍മ്മകളാണ്.അണ്ണനും പെങ്ങമ്മാരും ആരാമത്തിലെ ബാക്കി 'gang'ഉം ഇല്ലാതെ ഒരു ദിവസം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തെ എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍. ആ ജീവിതത്തിലെ ഒരാള് വിട്ടു പോകുമ്പോ..

ശേ, കണ്ണീരിനു മൂക്കോലിപ്പിക്കലിനും ഒക്കെ scope ഉള്ള ഒരു വിടചൊല്ലല്‍ ഒന്നും അല്ല ഇത്.  ഒരു പത്തു വര്ഷം മുന്നേ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ 'ഇനി ഒരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടിയില്ലെങ്കിലോ' എന്നാ ഭീതിക്ക് വക ഉണ്ടായിരുന്നു.ഇതിപ്പോ അവിടെ എത്തി പുതിയ sim എടുക്കുന്ന വരെയേ ഉള്ളൂ റോമിംഗ് എന്ന തടസ്സം . അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്താപ്പോ വ്യത്യാസം?
പെരിങ്ങമല ആണെങ്കിലും സെകെന്ദ്രബാദ് ആണെങ്കിലും ശബ്ദം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒഴുകും.
നിശബ്ദതയും..
പക്ഷെ ദൂരവും സമയവും ഒരു സമവാക്യത്തില്‍ ഒരുമിച്ചു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാല്‍ അത് വേഗതയുടെ മാത്രമല്ല മറവിയുടെയും സമവാക്യമാകാം എന്നു ഒന്നിലധികം അനുഭവങ്ങള്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

എന്താ ഇപ്പൊ ഞാന്‍ പറയാന്‍ വന്നത്?? ചിന്തയുടെ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍ ഒഴുക്കന്റെ തുടക്കം എവിടെ നിന്നായിരുന്നെന്നു മറന്നു.

"പോയി പായ്ക്ക് ചെയ്തു തീര്‍ക്ക്‌.."
"ശരി....ബൈ"
ആ ബൈയിലെ  അന്തിമ ധ്വനി എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു..
"..ഞാന്‍ രാവിലെ സ്റ്റേഷനില്‍ വരും ..അപ്പൊ പറയാം"
"..ബൈ.."
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ platform 3 യില്‍ ഞാന്‍ ഓടിയെത്തുമ്പോഴേക്കും വണ്ടി നീങ്ങി തുടങ്ങുമെന്ന്  അവനു അറിയാമായിരുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു.

ഞാനും പഠിച്ചേ!!

2010-06-27T01:21:00.000+05:00

അത്ഭുതം! മഹാത്ഭുതം!! മടിച്ചിപ്പാറു അമ്മിണി തന്റെ ബ്ലോഗ്ഗിനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.അതും പോര പുതിയതൊന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കാനും ഭവതി സമയം ചിലവഴിച്ചിരിക്കുന്നു...അതെ, അങ്ങനെ അക്കയുടെയും അക്കെടെ കുഞ്ഞനിയത്തിയുടെയും ബ്ലോഗ്ഗുകള്‍ വായിച്ചും അവര്‍ കാട്ടിതന്ന മറ്റു ചില മഹാത്ഭുതങ്ങള്‍ (ചാണ്ടിക്കുഞ്ഞിന്റെ തെണ്ടിതരങ്ങള്, ‍കരിങ്കല്ല് etc) കണ്ടും അസൂയയും കുശുമ്പും മൂത്ത് ഞാനും മലയാളത്തില്‍ എഴുത്ത് (അല്ല കുത്ത്) തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ഈ മഹത് അവസരത്തില്‍ ‍എന്‍റെ മാതാശ്രീക്കു ആറ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഒരു മാര്‍ച്ച്‌ മാസപ്പുലരിയില്‍ പറഞ്ഞ അതെ വാചകമേ പറയാനുള്ളൂ." അമ്മിണിക്കുഞ്ഞേ, നിനക്ക് 'കോഴിക്കോട്' എന്നുള്ളത് 'കേഴിക്കാട്‌' എന്നെഴുതി അത് 'കോഴിക്കൂട്' എന്ന് തിരിച്ചു വായിച്ച ചരിത്രമാ ഉള്ളതാ..മാതൃഭാഷയെ നാണം കെടുത്താതെ എഴുതണേ !".
അമ്മ അങ്ങനെ പറഞ്ഞ പ്രമാണിച്ച് ഇന്ന് ബ്ലോഗ്ഗ് അവധിയാ..ഹര്‍ത്താല്‍..
സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഇന്നിപ്പോ എഴുതാന്‍ ഒന്നുമില്ല ! (As usual)..പക്ഷെ നാളെ ചൂടോടെ എഴുത്ത് പുനരാരംഭിക്കും എന്ന് നോം പ്രതിജ്ഞ* ചെയ്യുന്നു.

*Conditions apply-ഈ ഓഫര്‍ രാവിലെ നേരത്തിനു എണീറ്റാല്‍ മാത്രം!

കൃതജ്ഞത : ടൂഷന്‍ എടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ വിളിച്ചു ശല്യപ്പെടുത്തിയിട്ടു പോലും, എല്ലാരും മലയാളത്തില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതിന്റെ ഗുട്ടന്‍സ് പറഞ്ഞുതരാന്‍ മനസ്സുണ്ടായ ഏട്ടന്!

Shakespearian love and a swallowed fly

2010-06-27T00:11:00.006+05:00

Ferdinand: “Wherefore weep you?”
Miranda: “At mine unworthiness, that dare not offer
What i desire to give; and much less take
What i shall die to want. But this is trifling;”
“Oh god, thats so weak. How much inferiority complex can a person have!”: she started. “I guess when you live on a deserted island with only your old pops for company; a girl oughta think of herself pretty low.”
“hmm..”I pretended to agree.
“I don’t think they had any mirrors... or toilet paper for the matter.....”
Crap! Is she going to shut up at all? She is ruining the mood . It was all so perfect. The teacher’s soft voice reciting Shakespeare, the quite breeze entering through the window on this side of the class and leaving, the double-hour-after-lunch lull in the air... Not only did it provide a cover for my being a hopeless romantic, but also made the annoyingly big guy in the middle section of the class fall asleep flat on his desk. May be you wouldn’t understand why his falling asleep would add up to the perfection, unless you are sitting in one corner wishing to glance, unobstructed-ly and secretly, at a person at the other end. As if blocking the line of sight wasn’t enough, the annoying guy- the ‘obstruction’- would also grin back occasionally, thinking he was the one who was being glanced at (ya right!). But today it was all so perfect...until she started rattling on. May be the teacher will notice and shut her up for good.
Stupid girl! Miranda dint have inferiority complex. She was in love and didn’t know if she worthy to be in. ‘i shall die to want’- i think i will die if denied..ah the fear of rejection..how it all made sense.
“Oh this is just plain boring...” She started again. She is not gona shut up is she?
“hmm..”
“oh my god! You don’t actually like this mushy romance do you?”Her eyes narrowed.
“eh?..what?..no..are you kidding? I am just sleepy..You know...”I mumbled
“oh! For a moment it seemed like you were all into it!.. you know what would have made this thing more interesting? ..”She went on and I barely listened
Miranda: “and all the more it seeks to hide itself,
The bigger bulk it shows... “
When you try hard to hide your feelings more and more conspicuously it will just keep showing more and more.Was that a friendly advice from Shakespeare? I threw a quick glance at her face. Nah! She seem to have bought it. I was safe for now to throw another stolen glance at..oh great! the ‘obstruction’ is awake.. Aaargh!
The bell rang, shattering many dream clouds! The class started emptying into the corridor for break time! It’s always better to stick to her and the crowd. That way it will seem like you are in a conversation, giving you liberty to observe everything around you conspicuously! I walked besides her, pretending to listen to the conversation toward the door! Suddenly my stomach did a somersault; even with my eyes looking forward I could see his head turn in this direction as we walked past! Was he pretending to listen to the conversation ‘obstruction’ was having with him? Everything went black in my head! Did I stop walking or was I still walking? The door is coming closer. So I must be still walking. My heart has definitely stopped! My fingers were numb and blood was rushing into my face! It felt like Muse was playing ‘Supermassive Black hole’ just for me in my head! The minute I was out in the corridor, I clapped my hand to my heart and gasped for breath so loud that for once she stopped talking and turned to look at me.
I could feel my fingers again..I could hear my heart beat again, though faster than it should be. She was still staring wide eyed, waiting for some kind of explanation
“er...I..I swallowed a fly.” Wow! Quick thinking!
“oh. Are you ok?” She bought it.
“ya..I am” I sighed with relief.
“That was pretty funny what you did..I thought you had a heart attack or something..that expression on your face..it was really funny..” She started giggling loudly.I just smiled.
“What was funny?” His voice came from behind. Everything went black again. I wheeled around to face him..But I couldn’t see anything. I couldn’t hear anthing..NUMB!
“Oh!..she swallowed a fly” She giggled on!
GREAT! Nice going .. swallowing flies. Just the kinda impressive thing I was looking for.. Would make him fall head over heels for you..Oh the HORROR..I should say something
“I..dint swallow it..it sorta..flew into my throt..coughed it out...gone”
NICE! Am worse than Ross (FRIENDS episode 7.19, The One With Ross’s and Monica’s cousin Cassie).
“You said you swallowed it”, She said questioningly. I cant believe it! she is being dumber than usual.
“Well, I didn’t...” I said shortly, my voice faltering. I could feel some uncalled for tears welling up.
AWKWARD SILENCE..
“Hmm..Well..er..I think break is over. You ladies should get in”, He said and turned around to walk back into the class.
My head was spinning. I could feel blood oozing out of the bullet hole in my heart! Ah...The horror!
“So you dint actually swallow it?” I just ignored her.

THE END OF AN ERA

2010-04-13T00:08:00.005+05:00

My life as a B. tech student is ending. Nowadays so many messages saying 'these 4 years won’t come back' are forwarded, so many flowery sentences trampling our the same sentiments. It makes me wonder...

You see I dint feel ANYTHING at the end of 10th..because I was soo looking forward to what came after with such hope that I dint actually understand the whole deal about the farewell and the crying and all .I thought- ‘We are all Gona be around in the same city and we all have telephone numbers, so what’s the deal??’ But then I didn’t know that I was this lazy. Now I’ve almost completely lost contact with even my closest closest pals of 6 years. Couple of them still make it a point to call me at 6 am on my birthday like they used to, filling me with so much regret and sadness especially since I (being the Lazy ass I am ) have forgotten their birthdays for the last 3 years. I’ve lost my 10th class photo. I don’t remember names. I am a horrible person. Every time my still in touch friend calls and tells all about the others I feel so horrible for not being the person who does call them all.12th standard was another story. Since I was one of the new people is school I can’t say I bonded much over that two year. Still at the end, there were promises to keep in touch and never to forget. By that time everyone had cell phones. So I thought come on, how difficult can it be this time? And now they are just contacts in my mobile...Honestly I have totally forgotten what my friends were like.

Sometimes, when I see their names in my contact list I just wish I could remember how it was to be with them. I sure used to like them a lot but I've totally lost that feeling. I just don’t remember..When I hear of people going to CCD and all to hang out with their old friends and share, about ppl going to school to refresh memories, I just don’t feel like it..maybe I dint have that memories to go back to. i've very rudely forgotten my friends from school...forgotten names I used for 6 year. I think there must be something wrong with me..

So will there 4 years and the friendships be any different?

Well there are some good things. These 4 years have given me far more life experiences than all my school life put together. There are so many memories..It wasn’t just all studying... Actually it was more than just studying that happened these 4 years. These four years were all about reinventing yourself, throwing away the inhibitions (and a bit of dignity), learning new things (everything other than what’s prescribed by the syllabus), bunking to discover the delights of this small city, those stupid crushes , nonstop teasing, gossiping, long phone calls, silly fights, serious fights, finding new levels of friendship, making mistakes, celebrations, birthday surprises, combined slacking, planning tour after tour after tour, group messages, trips to the university, trying to leak the results, praying to get the exam dates postponed, taking photos of every stupid thing, sitting in class and listening for voices calling out ‘on strike’, researching on how to pass without studying the whole subject, begging for sessionals, coming out of the exam hall after the last series exam to see everyone waiting at the canteen and understanding that all those msgs were written my ppl who have felt the exact same way..College was a fresh beginning for me.It had its ups and downs..but the overall average is a +ve value that touches a hundred.From October 4th 2006 till date I enjoyed my life thoroughly..And I hope I remember this feeling for a long long time..

2009-09-21T01:05:00.014+06:00

Music has been part of my life ever since my dad brought me a walkman cassette player.Well the ownership of it is still a point for debate between me and my sis..I repeat my statement"..My dad bought ME..".I think I was about 11 or something.Am not saying I never listened to music before that.But it was the walkman that gave me the freedom to choose what I wana listen to and when I wanted to listen.Even though that freedom was limitted to a single cassette of 'The Bombay Girl'(I have been trying so hard in vain to find those tracks online) and the 12 tracks in it, it really was something.May be its those nights, falling asleep listening to Alisha Chinnoy's voice that has made me so addicted to music.

I have come a long way from Alisha..Hanging out with Phalguni, spending a while with West life and Backstreet boys..then Micheal Jackson, Abba, Rafi..learning how beautiful old malayalam tracks are..then back to pop with Jlo (I hanged on to her for a very long time),Kylie minogue, Savage Garden,Evanescence..My taste has varied with large deviations..and it still does..from Tylor Swift to As I lay Dying

For me music is something really powerful.I donno how Rahman does it.How do they do it?Creating something that can make such an effect on human brain.I mean I should know cause music is the only thing that has got me through nights with splitting headache and times when I cant control my anger.Music has made me cry, it has made me sing and it has even made me dance.Note that I don't like doing any of those things.It really astounds me.it is basically nothing but vibrations..but how could it make someone feel stuff way more than vibrations? There must be thousands and thousand tracks in our brain right?I mean there are so many tunes and songs that I listen to for the first time every other day.its absolutely astounding.. And sometimes when you listen to a track u haven't listened to in a while and suddenly you get a rush of emotions which takes you back to the time you used listen to that track..have you guys felt that??..thats music playing games with your memories..its like it has a key to open your heart and that safe vault of your memories in your head..wierd..and yet I love it when that happens!!!Here is my current favorite list.I hope you guys like 'em too

Tear drops on my guitar-Taylor Swift-It is so straight forward.so straight from the heart in simple words.I love her for that song that made me cry the first time I listened to it.If you have ever felt like whats being sung in this song,it will definitely strike a cord in your heart

The Darkest nights-As I lay dying-Its so'WOW'..I had friends who screamed at me for making them listen to AILD.But I believe once you learn to listen beyond all the screaming its beyond beautiful.And even those who call it screaming must admit that the opening bit is just g8.

Collapse-Rise against:well, I've always like rhyming stuff..the lyrics are pretty cool..and so is the upbeat tune..if you like this one you will also like Entertainment

Kya Mujhe Pyaar Hai -remix(Woh Lamhe 2006)-Donno how g8 this song is.But everytime I listen to it, makes me miss the joy being young ,stupid and in love..miss those days!

As I Lay Dying - The Sound of Truth-There is a electric guitar solo thingy by the end(from 3.02 to 3.37 exactly) which is just out of this world.Well yes,in the beginnig it leaves your head throbbing.But really people there IS music in it.you just have to find it.

Oorvasi Oorvasi - What a song man!!!Hail A R Rahman!!!i havnt figured out the whole song..yetto understand the meaning of almost half of it..but it is still one of favs

Uyire Uyire - Bombay-Hail A R Rahman!!!He really is the meastro!

Tum Se Hi - Jab We Met-I donno..I love this song.May be its the scene wit Kareena dancing in the rain.Though I dont like Bebo that much, I have a thing for rain.Anything to do with rain is my favorite.

Mehfuz-Euphoria -It is one of the most saddest and feel-all-fuzzy-inside songs I have ever heard.With out any reason at all this song has made me cry.And also it was when Palash and the band was playing this song during AAGNEYA-09 that I realized that missing all those classes and getting into all those risky businesses was really worth it.

Puthu vellai mazhai- ROJA- A R R does it agian.One un-believably sensous song.What more to say !

Tourniquet- Evanescence -Am really not a religious person.But this is one of my favourite songs.Words of a soul trapped and scared of being shut out of the world beyond for the crime of committing suicide-It has such frustration and emotion in it.

Everybody's fool-Evanescence- Another one with un-belivable lyrics

Maanam thelinje vannal-Thenmaavin kombathu - my longest favorite malayalam song.i hear it was Choreographed by shobhana.it is one of the most beautiful video made in malayalam cinema

Bheegi bheegi raathon main-remix-my heart skips a beat when i listen to this one..Rain is like my favorite theme ever..so this this one is too dear a song for me!

LOST INSANITY!?!

2009-08-04T12:16:00.008+06:00

Man!!!Its been SO long since I wrote anything other than assignments and exams.I donno if i still remember how to write(type)..let me see..'am' comes with 'I'..'are' comes with ....yup still got everything that rohini ma'm taught!

so what to write???
I got to write something..
hmm.. while i ponder about that why dont you read my previous posts??

you are still here??done reading the previous crap??hmm...I donno..I cant think of anything 'insane' enough.

NOW THATS SERIOUS..if am not insane, then am not me!
So have i lost myself?

SOMETHING TO LOOK FORWARD TO!

2009-03-23T00:10:00.000+05:00

Life seems to be full of surprises nowadays..After all the AAGNEYA hype died down, and the Lab exams were handled, things were expected to go back to the boring old normal.But in my case things are just getting better and better..I really mean better.Tour planning started right after Aagneya and ever since the places were fixed most of my thinking time has been dedicated to day dreaming about the tour.We are the first batch ,says kuttan privileged to go on 'study tours' in all the three years.Now thats something:)
What makes this tour different?

1.Its longer than the last two.Ten days of taking care of yourself.Thats like enough to forget what your neighbor looks like rit?

2.Travel by train;That gona be really cool!..I think!

3.it is to places that I cant go otherwise..well thats there with every tour.I've never gone to any place out of town just for recreation or enjoyment..Nope..Not one..My parents are too dedicated to their work that they find it a crime to take leave for any trip unrelated to work.You can understand my irritation toward people who actually get to go to Kashmir and Manali and stuff with their parents and still think they have it tough.Boy am I jealous of all the 'am going to Blablabla with my parents' LTC' kids.I am even thinking of financing some terrorist organizations, cause terrorism seems cancel more trips reducing my frustration by considerable amount..Ah..who am I kidding!

4.To avoid unpleasant events am off all 'official' tourduties this time;which is very hard job for me cause am the kind of person who likes being busy like a bee with my brain runnin at 10000Rpm.So like I said, am off all the official stuff, like finance and IVs and stuff.But unofficially I still get to know things.Am really thankfull to the guys and gals for letting me in on the discussions and stuff.

5.planning started earlier ;May be this is the reason for most of the excitement in class.Even during series preps tour never failed to come up.We gals have gone shopping many a times in the name of this tour.Its totally wild how every conversation ends up in this single topic.

6.If I didnt enjoy the last tour, It was because I missed to see where I belong.Do you know how it feels when you dump all you other pals to hang out with somebody and the 'somebody' just goes off for 'somebody-else', leaving you to feel stupid.For the people who read the above lines as cheesy romance-oh cm'on ppl..you think am that bad?For the information of some 'am-still-in-doubt's - its not a guy..trust me!So this time I am fully equipped with enough backup hangout buddies,am ready to take on a fair bit of loneliness and am not gona let anything or ANYBODY ruin this trip for me..

With five whole days still remaining, I've packed and unpacked many times (and realised that it doesnt make your bag lighter), and I could just get on the train and go right now..:-)..Hope everything goes fine!

PICHALE EK MAHINE MEIN

2009-02-26T21:56:00.008+05:00

This post shud have been one filled with joy and excitement about everything that happend during the last one month..About finding new friends,about finding my strengths and falls, about working together day and night for one goal-AAGNEYA '09..This one month seemed to have brought much meaning to otherwise meaningless college life, and I should be happy about it.But me being me, and the life being mine...Well nothing lasts for ever!Writing about all that happend in the past month was something I was really looking forward to.But once again I found myself in a situation that i always find myself..IN TROUBLE!

On Jan 15th my theory exams ended..end of another semester.We had started talking about AAGNEYA since september.Me, Sankar and Mathew had already gone on meeting with some firms for sponsorship by december, though not many knew that.Yes we were working, but without motivation..For me the real fire started burning from Jan 20th..Dont know if it was the sudden realisation of the enormity of the task and lack of time or the change of the whole organisational setup that spurred the enthusiasm..(Having people of your wavelength to work with does matter..no offense).What ever it was, it worked.We had our own headquarters(Thanks to KK), our own laps(thanks to chulli,ajay,sherry chechi, robin cheettan and many other laptop donors yet unknown to me) and we had a dedicated team.You would be amazed by how people can breath, sleep and live for AAGNEYA...to bring EUPHORIA...to make GECB proud!Soon time became a blur..A college of names,phone numbers, dates, appointments, addresses, visiting cards, estimates, some short lived moments of glory and long lasting depression over 'theppu's (which came from all sides..In Mammutty style..
90k ennu paranju deoptions thechu,
4 ennu paranju pepsi'yum thechu
Pinne Airindia'yum Cola'yum NIMS'um angane angane...
Chanthu'vine thekkan ini aarumilla makalee)

There were days I didn't even step in my class room.And amazingly my life was falling into a pattern..A schedule;something that I never had-Go to college at 9, wait till somebody opens the AAGNEYA room, dump your bag on the couch, flip through the black diary (the one were all the appointments and followups were written down), call this or that person, go meet someone hoping the recession hadn't hit them badly (the recession was there in the tip of every other owner/manager/HR's tongue), go home in the evening hoping to stay longer and finish things off.Saturdays were a problem and I had think up new subjects to 'combine study' every satureday morn so that i can getout off home and go to college.Sundays just bugged me a lot..What a waste of useful time.Bringing EUPHORIA was the biggest challenge.Demands kept coming..Business class flight tickets, 5 star accommodation, Import quality Drumset,Hi-fi sounds..everyday the numbers kept going up..cant blame them..They are quite a BIG deal..Every second we think we sorted smething out, something bigger will come up.Every single second the enormity of the numbers that we talked amazed me..can we really do it?If we do it, it ill be SENSATIONAL..but can we?By the end it was really a blurr..A huge target to meet and no time left at all..Things started crumbling for me too..My benchmates started complaining about not seeing me in class,I hadnt done anything for my mini project and my innervoice(yes, we are still together..giving me another chance) started telling me i was missing too many classes and that things were going a bit too smoothly.I started to panic..As if he picked up the scent of secrecy in my moves my dad beloved friend, the HOD, dropped some 'remarks' about me being very busy with 'activities' in colleges.When I finished handling that situation at home ("its all free hours ma..u think I will cut class?") somebody, who claims to be in my class calls and tells my folks that she 'hadnt seen me in class for so long and got concerned'..WHAAAM..Strike one..Who ever that was, May you rot in hell (if it was on purpose).All this did cause me to fall behind a bit on all that I was supposed to do and be over-depressed(sorry Rogin and Hari..for all the irritation I took out on you guys).Sometimes things got so much into my head that I started wondering if we could really pull this off..Some mistakes were made on the way because of lack of coordination and man power and I kept getting pissed off at my self thinking about all this..But every single time I walked into that room and saw the people sitting there, working and brainstorming, I couldnt but feel elite to be part of the team, to be a GECBian..and i wud jump back in regretting the fact that i hesitated.

On 13th feb 2009, AAGNEYA '09 kicked off..There were a lot of obstacles,drawbacks, unexpected setbacks..Never felt so tense and excited at same time..I cant imagine how the coordinators must have felt.If I, a mere teammember felt so anxious, then the team heads must have gone mad..But everything went fine..'Ultimate challenge' and '5 point sum one', two brilliant creations of my own class, turned out fantastically.My whole class, (special mension to all 25 of my dear gals) was there all three days running the 5 counters.To think that there were occasions that made me think I'll never die seeing everyone stand together..am so damn proud of being a 'CALIBER'ian.Gokul took charge and ran 'Best engineer' beautifully,thanks to Sindhya chechi, Adhub cheettan, Sibi, Anoop, Ganesh and everyone else.Though sitting at the information desk made it almost impossible to check out whats going on with all the competitions, I could tell that participation was not so bad.But there was still the ultimate hurdle..The Proshow..By the end of the 2nd day everyone was going absolutely mad.And I had to take the chance of asking my dad for money, like everyone else..WHAAAM..Strike two..I did expect getting an amount of 0.00 crores from home (ee recession kandu pidichavane thalli kollanam) but what i didnt expect was my parents reading me asking money as 'I got myself too involved and took up all the responsibility of money'..So me and my sister were dragged out of kanakakkunnu by the end of 'Best singer' (which I dint see at all cause I was busy running around *sigh*) by my very concerned father.After a very eventfull (read as theri-full) dinnertime at home, I went to sleep.
Day 3 was at the same the time the best and the worst day of my life.I woke up with splitting head ache,I had no balance so I couldnt call my baby sis to wish her happy birthday, My parents were still not impressed or conviced by my explanations and by the time I reached kanakakunnu it was noon.But 2 hours of the Proshow that I as lucky enough to see was more than enough to forget everything..It was FANTABULOUS.. EUPHORIA really rocked the stage..ok, so there were more than a few off pitch and wrong notes, but when you are there standing infont of the stage, with a crowd going mad, NOTHING MATTERS.It was impossible not to be jumping and screaming (I believe I have made that point clear to all the ppl who watched the telecast of the concert on Kairali)..It was a never before thing for me..Even when I was sad that I didnt have any of my friends with me at that time, I couldnt but jump and scream like a woman of no dignity...and...WHAAAM..STRIKE THREE and AM OUT!..plain and simple..My dad didnt like me jumping around..so after a bit of public scene making (mostly contributed by me) I was taken home..Again..why the hell dont I learn ha?When your parents are around be quite..be gracefull..be not you..*sigh*..(why i cant I be just me?)

So Aagneya..It was a great experience.Though my parents have took away all my allowances and privileges and I hav lost lots and lots of attendance..BUT..it doesnt really matter that much..AAGNEYA WAS THE BEST...It taught me many things..How to handle people, How promises are nothing until they are on paper, about procedural way of doing things, about so many firms and shops,about their thepps, about Euphoria, Avial, Synaps and other bands, about web streaming..about college spirit, about working together, about making mistakes, about the importance of proper planning, about expressing you opinion, about people...and ultimately about me..

Ps:
trin trin...trin trin
"Hello.."
"Hai di, am at park rajadhani."
"Oh,how come?"
"eh..u dint know?Aagneya Success Treat.."
"Aagneya WHAT???"
"Dont worry..ppl here were just saying its a pity u cant make it"
"Oh really?may be they shud hav thot bot calling me.."
*End of depressed transmission*

THE SHORTSTORY ABOUT AN UN-PUBLISHED SHORTSTORY (AND THE SHORTSTORY)

2009-02-10T19:57:00.003+05:00

Being in the magazine committee,my friends and I had the previllage to read through the creations of many, and evaluate them...which means we put some of your creations in the dust bin people..Muhahahahahaha..just kidding! But when the time came to submit my own article, my mind went blank..I couldnt even write my normal jibberish, let alone a good article.Our beloved Magazine Editor Kuttan kept extending my deadlines cause I never met any.Then one fine day in the middle of a lecture ( to which i obviously wasnt payin much attention) I decided to write another one of my stupid stories("Attention people of bikkinibottom,we have a situation. please panic and run around in circles")..ok ok..so i know my stories had been scaring the hell outa ppl.Most of my friends thought I was just a bit odd till they read my stories.But now all of them know am off my rocker.But this time it wasnt the usual chalu;a bit more dry kinda story(No ppl, am not saying that just so you will read it)Anyway by the time I finished and sent the story, kuttan had already set the pages and he couldnt fit mine in..So the world was safe once again,thanks to....ahh..ANYWAYS..i decided i want to get some reviews for this one.so here it is..READ ON!

The skies opened up and it was pouring down from the heavens.She stood near the window gazing at the water bubbles.She could bearly reach the window pane.She tried to reach out through the window and get her hands wet.But her tiny arms weren't long enough.She wanted to 'touch' the rain..know what it felt like.Everyone kept telling her never to go out in the rain.'Too young' they said.Somebody seem to have left the front door open.The rain as inviting her our, to dance with its mesmerizing beat.She slowly walked towards the door, into the rain..for the first time.And it almost took her breath away!!The chill of the rain engrossed her.It overwhelmed every sense known to her.As the rain carassed her little body, she stood lost in wonder..not knowing the minutes that passed by or the growing numbness in her feet..untill she was pulled inside by some pair of hands.
***
The skies opened up and it was pouring down from the heavens.She was cutting through the rain with such determination that it looked as if she was dwelling with the rain.Her face was screwed up in obvious anger.The rush of adrinaline into her vains was something quite out of her control.She was angry at people who stood against her will, even when she knew they were just concerned about her.She was taking it out on the rain.And the rain was fighting back.The umbrella was doing no favour to her, as the rain was comin down with an intensity mirroring her anger. The water had rised upto her ankle by now and it was getting harder to walk against the rain.It was as though the rain wanted to stop her.It pushed her back with all its might, taking on its most furious form.She was starting to loose the battle.The rain seemed to sense the opponent's growing weakness. With a sweep, it snatched the umbrella off her grasp.She let out a scream of anger;every last bit of it that was inside her.She kneeled on the bare earth in exhaustion.Slowly the rain took up the form of a purifier.It seemed to wash away every single bit of anger in her.She gave her self up and let the rain sooth her pain.The rain was telling her how much they all loved her,and how anger was not a solution.It listened with patience to every sorrow in her heart.As though understanding the rain's murmur she slowly got up and walked back.
***
The skies opened up and it was pouring down from the heavens.She stood near door gazing into infinity, with no emotions what so ever on her face, but tears were streaming from her eyes.Nobody could stop her tears, like no one could ever stop the rain.The rain seemed to sing the song of her grief.It was playing a soft rythem on the leaves.Like a loyal friend, it took the ashes along with it, to the river that was over flowing into the courtyard, which will take it to the holy waters.It was trying to sooth the pain in her heart, but it cannot be done.She seemed to have lost more than her child.The life in her eyes seemed to have drained away,leaving nothing but grayness of the ashes.The laughter of her child was being played over and over again in her mind, as if a record player stuck on a track.The rain was whispering in her ears now.As the wind blew south, no one noticed her walking slowly into the rain.It embraced her, as goddess Earth had embraced her daughter.It took her grief, her pain,her tears..It took her with it, as she journeyed into the whirlpools to meet her child.
***
(The author of this story is an 'amateur' blogger who blogs at
http://moments-of-insanity.blogspot.com/ .This entire story was typed
in her mobile as text messages during class hours)

MISS.I-KNOW-HOW-TO-DRIVE's FIRST DAY OUT

2009-01-17T17:52:00.003+05:00

I got my four-wheeler licence about 6 months ago by pure dumb luck.Neither did I know how to drive properly and nor did I have the confidence.My driving instructor just wanted to get rid of me so badly that she put me for the test way before i learned to drive properly.And the driving inspector just wanted to end the test some how and go get medicine for his headache that he just scribbled 'pass' in my form even after i crash landed the car.Then it was our driver who took the task into hands and decided to teach me.After 6 months of training I got the courage to take my car out to college by myself.
Things were going so great.I went to college, took my friends for a spin and came back.one of my friends went home and sent a text praising me on how much I've improved.And i was feeling so full of pride..
'Thank you Thank you..why you are so kind!Yes, i do drive pretty well, don't I?Right from my childhood I knew I was destined for a life on wheels..'....BANG..
yup..I was so busy feeling full of myself that i didnt notice a stupid auto driver overtaking me on my leftside.I know..You aren't supposed to overtake on the leftside..IDIOT..and ofcourse i was supposed to pay attention also..anyway the traffic police instructed me to pull over and deal with the autoriksha guy.
My heart was beating at 80kmph..
I parked and got out.From the guys face I got it that he was gona make it a big deal and try and get money from me.The minute he started talking I started to yell at him..I was screaming how he broke the traffic rule by overtaking on the left(which was my only point to drive) and how he has cost a fortune for me cause the left side of my car is totally ruined(which had a couple of scratches).His face slowly changed in awe because of the speed at which I as talking..And after a couple of minutes of staring at me, he decided to leave..
Man..was that a scary few minutes..I have no idea how I drove the rest of the way home.So ppl..Don't get too worked up when ppl say you are good at some thing.

DO WE BELIEVE IN WHATS RIGHT?

2009-01-07T23:37:00.004+05:00

I am right in the middle of my semester exams and a strange sort of lazyness has gripped me.Even when my mind knows that i need a good score this sem,I study only when i am with others.yes.it is pure vanity.And as part of this strange new disease, i went ahead and watched 'Rang De Basanthi' on Youtube.I have always wanted to see it.Even though i couldnt have chosen a worst time for watching it, I felt so good for doing it.Call me a wuzzy,but i was wimpering all through the final scenes.I can understand why it was such a hit among the youngsters.It portrays (almost) all that frustrates and irritates the youth in our country..correption, dirty politics and so on.Some thing that came to my mind after watching it was that how u act and what you think to be right depends a lot on how you see and take things....Aamir and others RDB saw how the govt was turning a blind eye on the whole MIG thing ..and they understood that it was wrong.They truely believed that what was happening was wrong and that them reacting can open others' eyes.And it was that belief in their actions that made them strong enough to overcome fear.Now maybe Kazab and the 9 other terrorists, who unleashed those 66 hours of pure terror in Mumbai on 26/11, were also under such an impression.They must have believed or have been taught to believe that doing such an atrocitious deed as killing so many innocent people will get them what ever damn thing they wanted.They really must have believed their actions were good.MAN, WERE THEY WRONG!Killing innocent people will not open the gates of any heaven for you, thats for sure.Man,do i feel sorry for those 10.They were wrong, they did wrong and they died doing wrong.How bad can u life go?So i wonder..Do i believe in whats right?How do we know whats right?Are the people who tell us right from wrong right?I guess thats what life is all about!Figuring out whats right and whats wrong!

MY FIRST MOBILE BLOG..AND THE ROACH STORY

2008-12-30T00:11:00.001+05:00

So i have successfully downloaded mobile office to my new mob and i have stepped into the world of endless possibilities.No more "what r u doin in front of the pc so late" or "blog? What do U hav to blog about"..Its midnight and guess what am doin?AM BLOGGING :-D..Hellooo freedom!!!so this means I really can make a change in my blogging this comin year.hurray!
Just to terrorise my frnds who r fed up of my crazy stories i hav added my latest shortstory here..read and enjoy..

"It was late one night..In the dark ally he lurked..waitin for a moment to attack.As if afraid to c whats to come, the moon hid its face behind the clouds.He didnt waste that opportunity.He flew into my room..The horrid villian I hav dispised for so long.They called him..THE ROACH..But I wasnt afraid this time.I was equiped to face his spiky hands.I was prepared..To Take Him Down.I drew my weapon..HIT..His body gave a twitch at the sight of it.But he kept his cool.Cunningly and tactically I cornered him..He was taken aback by the unexpected confidance in me..Soon I tricked him into gettin into a plastic box and locked him in...I looked into his cold beady eyes..And they stared back "damn u intelligent mammal..my people will get u for this".I walked away leaving him trapped..No longer will he lurk in those dark allies".

TWENTY REVOLUTIONS AROUND THE SUN

2008-11-17T22:37:00.007+05:00

A special occasion to thank a bunch special of ppl...

My mother,who has known me longer than I've known myself..if she had given up on me during the 20+1 years of my existence, the world would have surely been a better place..

My father..I'm not sure if he knows how old i am..there is so much to thank for, that i am lost for words..with out a few fights, what is life??

My sister.."money can't buy everything"..she told me as a birthday message..though she was referring to her one of a kind gift, none could have given me a better advice baby..

My two best friends, who don't believe in friendship-for-ever, but makes me hope for it every second i think about them!!
My best friend, my baby boy..my life has changed so much since i got you..and i believe it has all been for the best..no one has ever got so close to seeing the Medusa in me..and am not sure if anyone else can survive so far ..that's what makes me wish u would be there to wish me happy birthday for the decades to come..
My best friend, my baby sis..u r my confession box, my guide..i promise I'll be there with u when u need help, comfort, companionship and even when u r bored..but promise me u won't get me into trouble..just kidding!!

My dearest friends, my class mates..you guys have made my day better than I've ever imagined it..if only i cud repay all the joy u hav brought me..u giv the meaning to 'luv u all'..

It's been a wonderful day!!!

A Salty Saga

2008-08-15T23:29:00.007+06:00

A saying in malayalam goes like this :"Even ambrosia turns into poison when taken in excess"..(Sorry for my underdeveloped skills in translation..the original saying is "adhikamayal amrithum visham")..I must have come across it at least a hundred times in my short depressing life.But never realised the enormity of the literal meaning till recently.

Few days back, i was enjoying an evening leisure after a really crappy examination in front of the PC and fighting with my sister over things that seem utterly irrelevant compared to what happened minutes later.My 80 year old grandmother was in front of the TV for her daily dose of serials. Everyday she sits in front of it from 6.30 P.M. to 10 P.M. and we leave her alone to dwell in her own world of 'Mega' serials.

At some point of time,at which both me and my sister were totally engrossed in our own worlds, a scream fell into my ears..it was rather like some body being chocked..My brain, subjected to years of 'noise' from the TV, ignored it for a whole minute (a most regretted whole minute ) until curiosity took over and i decided to turn around.

The second i realised the strange noise was coming from my grandmother, time froze and the world went mute..i could see her arching her body and going rigid, as if she was hit by an invisible bullet...As i tried to dash towards her to stop her from hitting the floor, it felt as if i was walking through water..As if i was trapped in some kind of glitch in the time space continuum...i don't remember screaming out for my sister or throwing away my mobile (my most priced possession )so that i could hold my gran..she gasped and wriggled in my arms..you think watching hours and hours of tragedies and horror movies would prepare you to handle stuff like this...but it was so damn scary.

I cursed my incapability in driving the car with our guidance (translated to am a scaredy-cat)

I cursed the stupidity of my parents to buy a house so far away from humanity.

I cursed the we-don't-socialise-with-the-neighbours attitude drilled into me.

After half an hour (which felt like a decade..i know how cliched these dialogues sound..but it really did) as she was rushed into the hospital I was cursing that one minute of carelessness..

After two long days in the ICU, gran was diagnosed with an inflammation in the brain caused by high sodium level...plainly saying, from excess intake of salt..Gran had been putting her own measure of salt into what ever she ate , because she can no longer sense the food the way we do..Aging had wore of her sensory glands,says the doc.

It was salt..NaCl.10 H20, corrects my sister..that ruined my university on the following day...that broke down a very healthy 80 year old woman and made her so sick that she no longer remembers how to take a bath...that engraved that scream into my brain and made go on and on for three days, driving me more insane than i already am..Curse you common salt..You may make my food taste yummy, but i will never forgive you!!!

PS:people, Keep an eye on your sugar and salt intake..they are both villains...

A day at Kerala University

2008-07-14T14:15:00.005+06:00

All the anxious waiting..the rumours..The supposedly 'confirmed information' from somebody's 'friend's mother who is in the university'..and finally like a thunderbolt from the heavens (malayalathil paranja..idivettu pole) they are here..The results and the uni dates..When all the cribbing\rejoicing has died down, then comes that day...the day when you pack your bags, empty your parents' purses, suit up and..go to the university...Impros,supplies,revals,scrutinies...The Kerala University office compound and Friends janasevanakendram turns into venues for unexpected , unplanned reunions..

Step no 1:The forms..Just like you spot a first year by the drafter,As the dates for the submission of forms get near, you can spot 3/4th of the B.tech population with in the proximities of the uni, flagged by Yellow and blue forms.

Step No 2:The fees..Friends Janasevanakendram, the boon for any bill payer, undergoes a drastic change in its normally speedy process..There is always some one you know from school or college or tution who is paying the fee..So why bother waiting till your number comes..The normal billpayers wait and wait for hours..and most times leave..

Step No 3:Submitting the forms..Find the boxes and putting the forms in afer making sure u put the stamps, the forms and other stuff in and you are good to go...you can cool off and start studying till the hall tickets come, unless you are really unlucky and get a memo from the uni saying you made some mistake in your form..

Remember guys, if you are planning to go to the university, do strike that whole day off your study plans..

So much have changed...

2008-06-14T23:49:00.011+06:00

Seriously...Life was so easy back then.. 10 years ago,there used to be this really nice kid, who was loved by all the teachers..Who used to study from 6 to 9..Listened to her mother.. and the world was so fine!!!...wonder what happend to her??? Life as i knew it once has changed...a lot

For starters , my mother has decided that I'll never learn and is better left to learn on my own..The absence of her constant scolding is starting to scare me..Her yelling meant i was doing something wrong.It never stopped me from doing what I thought to be right..But I still knew what all were wrong..But now, seeing her walk away with an expressionless face (may be there was a Monalisa smile hidden somewhere in the corner of her lips, or may be a mischievous twinkle in her eyes) it just nags me..bestuu..till now I've been nagged about her yelling at me..now am nagged about her not yelling at me*:-O*..Like Mark twain said " In order to make someone want anything,its only necessary to make it difficult to get"..Ok..that isn't exactly the case here..*:-D*...but still...

I've gone from Teachers pet to a "who?"..Cutting classes..Bunking labs..and having no clue of what has been taught in half the subjects..Yes,i know..you would say that i am exaggerating the whole situation(As usual)..when i mentioned this to Appu,he said college is supposed to be like that..and that everyone is in the same state..but my inner voice is planning to file for a divorce..it started screaming and yelling so much during the last two years that i put in on mute...Sure,I got through the stupid question thrown at every single 15 year old's face in this state..Med or Engg..that was purely because what i wanted wasn't an option..now there is a new question thrown right at me...WHAT AFTER COLLEGE??...and this is not even an objective question..No a b c...just fill in the blanks...Rinku told me to give it atlest a week's thought before i give into any decision..you shouldn't regret like the last time,she says..But last time,atleast i knew what i wanted and what i would get..this time,it all blanks.

And to talk about being a nice girl..i still haven't figured out if it is really my mistakes or just the narrow minded,gossip oriented minds of the small society that i exist in, that has made my life so miserable for the last few days..since we are blaming me here, lets just say that it was my bad choices that brought me to this state..I don't know who my real friends are..and I'm not sure if I want to continue with some of the friendships I have..and above all this, I just don't seem to care about all that nowdays..Have i grown into a selfish and selforiented brat??Have i created a monster??

I look back and realise, that being a kid who never knew what the world was all about was far more easier..You dint have to make choices..you dint have that pressure on you to tell right from wrong...you dint have much on your mind than homeworks and cartoons..and you dint have to look out for back stabbers and doublecrossers among your pals..back then life was all rosy..

But i don't regret growing up..not like i had a choice..i have to admit there were wonderful times along the way..and some nice ppl who crossed my path unknowingly;and later on joined my walk..some I've said goodbye..some just fell behind..i've fallen,but i have gotten up..wounds have been made, but they have been healed by time..i'm sure there are lots and lots of surprises left...Let them be good or bad,i still am gona live for atleast half a century and meet thousands of ppl..And till i see the lights i will surely just walk on..still talking too much and forgetting to look both ways when i cross *:-D*..you see,there should be some things that never change right??*;-)*

So...What happend in the end???

2008-03-23T12:26:00.016+05:00

The thing about watching TV at my house is that you almost never get a chance to finish watchin anything.Buyin a TV was my parents' ingenious idea to stop me and my sister from pestering them for outings.I think, from the very first day the TV came into our house (which was May 15th ,my sister's 7th birthday) itself my mother started hating it.Not only was it poluting the minds of her innocent (*wink*) children, but also becoming the reason for constant fights..

Fights over possession of the remote control and the arm chair (Rule no 1 of the TV room:No one but dad can hav both the remote and the arm chair at once for more than 5 mins. Rule no 2:Give dad the remote and his chair back as soon as he comes.You dont want him asking twice), over which channel to watch,when to watch,what to eat during watchin,who's turn to go answer the door,who's turn to pick up the phone...and so it goes on.

Oneway or another one seldom gets a chance to finish watching..what ever it may be.

Let me summarise what usually happens..

Probability 1:I want to watch hindi..She doesnt..me bein the only one in the household who could understand the rastrabhasha ,fights to uphold the greatness of hindi..or rather my right to watch stupid hindi soap operas and demean myself..adi pidi kuthu chavittu karachil and finally a chorus "Ammaaaa...de ivalenne TV kanan sammathikkunnilla"...Mom,who has enough and more things running in her head comes,gives us both enough mailto: '!@!#!@$#!' to last one night, and sends us off to our own rooms.

Probability 2:We ACTUALLY agrees on watching the same program.To be honest,this phenomenon has been occurring more frequently nowadays.Main reason is that Jen has finally started understanding Star World..Its strange how the sitcoms and stuff like Heroes and Bones can unite two sisters against there mother for their rights to watch TV..

yes so we actually agree to watch the same program..Then comes the commercials...we hate commercials..so one of us changes the channel...by the time we change it back the show would hav started and something would hav happened..adi pidi kuthu chavittu karachil...and the routine again..

Probability 3:We decide to watch the same thing,no changing channels,nobody misses anything..the show is almost at the climax..we are glued on to the screen..and then..PEE PEE...the car comes..dad is here..that means Rule 2 has to be put in action..As we watch on in disappointment, dad changes the channel and starts watchin what he feels like watch..definitely not what we want to watch..

So last day, to be specific on vishu day..dad was on a tour..amma was in the kitchen and jen decided to sleep in..no assignments..no tests comin up,except for HOD's usual 'surprise test on next monday'...perfect time to watch TV in peace..

so i sit infront of the TV and start watching this movie called Manorama:Six feet under..it was a different kind of hindi film,the kind i like.. and i was starting to get the hang of it..the climax is at its peak..Satyaveer has discovered what exactly he has got into him..and he confesses all that he knows to his brother-in-law over a drink..and suddenly his vision starts to blur..has Brijmohan double crossed him??was he on the villain's side??what?? what??WHAT??....

BANG..somewhere some stupid fuse blows...With an unbearable urge to scream somebody's head off i retract to my room..May be am not destined to get my head any more screwed by watchin the idiot box..*sigh*..who wants to watch it anyway..

PS:i still wonder what happend in the end of that movie..

At LAST..its the FIRST

2008-03-14T21:22:00.002+05:00

After such a pathetically long time,I hav finally got my self wriitin the first post.I'll be frank ppl,Its no writer's block or anything..Its plain old laziness....Dear old me was too busy to put my phone down,drag my butt over to the pc and start typing....but today...I've decided its time for a total make over..its time i start clearing some stuff off the long list of un-done business...
my list has got so long that i dont even remember with what it begins..wait..does anybody remember that??
So here it is...the first post...now lets hope i drag myself to here again atleast in the next decade...